اگر آسان نباشد روزه گرفتن بر ايشان في ما بعد و الَّا احوط قضا است « 1 » اگر چه اقوى عدم است . روزهء شخص مبتلا به مرض عطش و اما صاحب ناخوشىِ عطش ، پس اگر برء از مرض از براى أو حاصل شود در بين آن رمضان و رمضان آينده ، واجب است بر أو قضا ؛ و واجب نيست اگر برء حاصل نشود « 2 » و جائز است آب را سير بخورد . روزهء زن حامله و شير دهنده س اگر زن حامله اى كه وضع حمل أو نزديك باشد ، بترسد بر خود يا طفل در شكم يا بر هر دو چه از تشنگى باشد و چه گرسنگى ، تكليفش چيست ؟ ج واجب است افطار نمايد ؛ و همچنين زنى كه شير مىدهد طفل را و كم باشد شير أو و بترسد بر ضرر رسيدن به طفل « 3 » به سبب روزه گرفتن ؛ و فرقى نيست در ميان آن كه بترسد بر تشنگى ، يا گرسنگى طفل ، يا ضرر هر يك .

--> « 1 » بلكه اقوى وجوب قضا است در صورت تمكّن قبل از رمضان آينده ، پس اگر بُرء حاصل شود فيما بين دو رمضان ، به حكم مريض است ، و گر نه مكلَّف به فديه است بنا بر آن چه خواهد آمد ان شاء اللَّه در حكم مريض ؛ لكن تحديد وجوبِ قضا به بُرء بين دو رمضان ، محلّ تأمّل است در غير مرض از ساير اعذار . « 2 » و فديه در اين صورت يعنى عدم برء فيما بين دو رمضان بر أو ثابت است چنانچه گذشت در شيخ و شيخه . « 3 » يا بر نفس شير دهنده از روزه با شير دادن كه ضررى بر يكى از شير خوار يا شير دهنده وارد شود ، و احوط قصر حكمِ به جواز افطار يا وجوب آن است ، بر صورت تعذّر ، يا تعسّر تهيه كردن شير دهندهء ديگرى يا تضرّر مالى از آن به حدّى كه لازم نيست وقوع در آن .